Meer door minder – minimalisme volgens Joshua Becker

De afgelopen dagen heb ik ademloos zitten lezen in een boek van Joshua Becker, getiteld: “The More of Less. Finding the Life You Want Under Everything You Own.” Je zou het kunnen omschrijven als een filosofie van het minimalisme. Maar minimalisme volgens Becker betekent niet dat je niets meer mag bezitten. Het gaat er vooral om dat je hele bewuste keuzes maakt.

Becker beschrijft eerst hoe we in de huidige consumptiemaatschappij zoveel spullen bezitten dat we erdoor worden opgeslokt. We komen altijd geld en tijd tekort voor alles wat we ‘willen’ (of ‘moeten’ volgens de maatschappij). Maar wat als we daar nu gewoon mee ophouden? Wat als we besluiten om daar niet meer aan mee te doen en alleen nog kiezen voor wat we echt belangrijk vinden? Minimalisme gaat bij Becker dus zeker niet alleen om minder spullen, het gaat om een hele levenshouding.

Maar die levenshouding begint wel degelijk bij ontspullen. Of zoals Becker het zegt: “You don’t need to own all that stuff.” Al die spullen kosten alleen maar tijd (om schoon te houden) en geld (om aan te schaffen en te onderhouden). Door hier hele bewuste keuzes in te maken hou je geld en tijd over voor andere dingen. Voor Becker hoort het er bij om dat geld en die tijd vervolgens zeker ook in te zetten voor anderen en niet alleen voor jezelf. Daarvan word je een gelukkiger mens, daar is hij van overtuigd!

Alles bij elkaar is Becker geen ‘standaard’ minimalist in de zin van het streven naar een compleet leeg huis. Maar hij weet je wel te inspireren om je eigen huis weer eens goed onder de loep te nemen. Nou was ik daar al langer mee bezig, maar boeken zoals deze helpen mij om op het juiste pad te blijven!

De Engelse versie van het boek bestel je hier, de Nederlandse vertaling is te vinden via deze link.



Posted in minimaliseren | Leave a comment

Gezond eten

Zoals ik al eerder schreef probeer ik sinds half december weer om elke dag voor mijzelf te koken. Of nou ja, meestal kook ik voor twee dagen tegelijk. Ik heb er echt weer lol in om in mijn kookboeken te duiken en lekkere recepten uit te zoeken. Wat ik allemaal at deze week? Deze heerlijke hartige taart met spinazie en geitenkaas naar een recept van Rens Kroes.

Ik kreeg het kookboek “Simple” van Yotam Ottolenghi. Dat bleek een schot in de roos te zijn! Ik maakte deze geweldige couscoussalade met verse kruiden. Erg lekker!

En tenslotte maakte ik – ook naar een recept van Ottolenghi – een pittige pompoensoep met sinaasappel en harissa. Met naanbrood erbij (oke, niet zelf gebakken, ik geef het toe) had ik daar een prima maaltijd aan.

Het is erg fijn dat het (meestal) lukt om weer te koken. Het is zowiezo een stuk gezonder. Goedkoper is het eigenlijk niet omdat ik nu recepten kook met veel verse kruiden enzo. Maar dat geeft niet. De komende week kook ik gewoon weer wat meer ‘budget’: chili con carne, andijviestamppot, dat soort dingen.

Posted in gezond leven | Leave a comment

Meevaller

Volgens de media zou iedereen er in 2019 financieel gezien een beetje op vooruit moeten gaan. Dus toen mijn uitkeringsspecificatie van het UWV binnenkwam was ik erg benieuwd. En het viel niet tegen… Netto ga ik er €30,15 per maand op vooruit. Is toch €360 per jaar. Niet gek!

Wat ik met die rijkdom ga doen? Nog niet zo lang geleden had ik vooral bedacht waaraan ik dat geld kon uitgeven. Nu denk ik: dat kan ik mooi sparen. Automatisch sparen, zodat het niet op de grote hoop verdwijnt en alsnog wordt uitgegeven.

Hoe is het bij jullie? Viel het mee of tegen met de inkomsten deze maand?

Posted in geld | Leave a comment

De broosheid van het leven met een psychische ziekte

In dagblad Trouw van zaterdag 19 januari staat een essay van filosoof en ervaringsdeskundige Awee Prins getiteld ‘Beter wordt het niet’, over de zin en onzin van de herstelbeweging in de psychiatrie.

“‘Herstellen’ betekent: iets in zijn oude toestand terugbrengen. Maar wie een psychose of een depressie heeft doorgemaakt, een slopende lichamelijke ziekte doorstaan of een kind verloren, zal daar nooit van herstellen. Een auto kun je herstellen, een mens niet.”

Prins schrijft dat wij onze broosheid niet onder ogen willen zien in de huidige prestatiesamenleving. We moeten functioneren en de hulpverlening is gericht op herstel van dit functioneren. “Wanneer de hulpverlening vanuit het streven naar herstel de afgrond niet herkent waarin degene die aan haar tafel zit, doet zij zichzelf en degenen waaraan zij is toegewijd ernstig tekort.”

Ik vind de term ‘broosheid’ die Prins gebruikt een erg mooie. De kwetsbaarheid die is ontstaan door mijn bipolaire stoornis zal waarschijnlijk nooit meer overgaan. Functioneren in de prestatiesamenleving kan ik op dit moment niet, zelfs niet nu het goed gaat. Misschien zal dit zelfs nooit meer lukken. En dat is niet erg, durf ik nu te zeggen. Ik functioneer in mijn broosheid, op mijn manier zo goed mogelijk.

Of zoals Prins het verwoordt: “Wij zouden psychiatrische stoornissen ook kunnen duiden als modes of existence; als manieren waarop sommige broze mensen nu eenmaal blijken te existeren, manieren die wij moeten leren omarmen en doorstaan, en waarin wij misschien zelfs een eigenaardige schik kunnen krijgen.”

Mijn bipolaire stoornis is mijn ‘mode of existence’ en ik zal het er mee moeten doen. De ene dag vecht ik ertegen, omdat ik niet voldoe aan het ideale plaatje van meekomen in de maatschappij. Maar gelukkig zijn er ook genoeg dagen dat ik van mezelf kan houden met mijn beperking. Een artikel zoals dat van Prins is dan een steuntje in de rug!

Posted in bipolaire stoornis | Leave a comment

Hypomanie

Bij een bipolaire stoornis schommelt je stemming tussen twee uitersten: depressie en (hypo)manie. Een manische periode wordt gekenmerkt door o.a.:

  • Verhoogd gevoel van geluk
  • Het gevoel hebben de hele wereld aan te kunnen, erg zelfverzekerd zijn
  • Euforie
  • Verhoogd energiepeil met tegelijk een verminderde behoefte aan slaap
  • Snel praten
  • Impulsiviteit
  • Ondoordachte aankopen
  • In een opwelling belangrijke beslissingen maken
  • Hyperseksualiteit
  • Makkelijk irriteerbaar

Bron: wikipedia

Ben je manisch, dan verlies je vaak alle contact met de realiteit. Ben je hypomaan (hypo=minder) dan zijn de symptomen minder duidelijk en kun je vaak nog redelijk functioneren. Gelukkig word ik alleen hypomaan, niet manisch. Voor mij geldt dat ik in die perioden energie voor tien heb, vol zit met plannen en het huis binnen no-time is opgeruimd. Het leven is een heerlijke flow en daar kan ik echt van genieten, dat is de leuke kant. Helaas heeft de medaille ook een keerzijde: ik ben erg onrustig, slaap slecht, ben supersnel geirriteerd (bijvoorbeeld in het verkeer) en geef veel te veel geld uit. Na enkele weken hypomanie ben ik zo uitgeput dat ik terugval in een depressie. Een vicieuze cirkel dus.

Wat ik hieraan kan doen? Het belangrijkste is om mezelf niet voorbij te rennen, maar voldoende rust te nemen. Dus niet de hele dag door rennnen, maar tussendoor ook een uurtje op de bank hangen. Niet midden in de nacht nieuwe blogposts gaan schrijven omdat je dan inspiratie hebt, maar op tijd naar bed, indien nodig met slaappil. Niet zo opgaan in een activiteit dat je vergeet te eten, maar vaste tijdstippen voor het eten aanhouden. Contragedrag noemt mijn behandelaar dat: niet opgaan in je manische gedrag, maar jezelf dwingen tot rustmomenten.

In een hypomane periode kan ik ook heel goed geld uitgeven op allerlei vlakken. In de supermarkt ben ik twee keer zoveel kwijt aan boodschappen, omdat alles lekker en noodzakelijk lijkt. Een boodschappenlijstje (en me daar heel streng aan houden) doet dan wonderen. Maar ik koop ook boeken, cd’s, kleding, online cursussen. Zelfs de aankoop van mijn huis werd (denk ik nu) gedaan in een hypomane periode. Ik ben nog op zoek naar de juiste methode om hier de rem op te zetten. Want achteraf zit ik met spullen die ik helemaal niet nodig heb en die vaak niet meer terug kunnen. Bovendien kan ik me zulke aankopen helemaal niet veroorloven!

Al met al lijkt hypomanie in het begin altijd even leuk, maar word ik al snel heel erg moe van mezelf. Bovendien is er altijd de angst voor de depressie die hoe dan ook zal volgen. Daarom word ik ook in een hypomane periode goed in de gaten gehouden door mijn familie en vrienden en mijn behandelaars. Zij hebben het vaak eerder dan ik door dat mijn stemming verhoogd is. Bijvoorbeeld omdat ik opeens veel meer appjes stuur! Met hun hulp kan ik dan weer zoeken naar een goede balans. Op dit moment ben ik heel licht hypomaan, maar zet het niet door. Het lijkt er dan ook op dat de medicatie waarmee ik in oktober ben gestart goed werkt. Duimen jullie met me mee dat het zo blijft?

Posted in bipolaire stoornis | Leave a comment

Uitstapje Amsterdam

Ik houd van reizen en uitstapjes maken! Maar door mijn ziek-zijn was het er al heel lang niet van gekomen. In juni zou ik me mijn broer naar Lissabon, maar helaas was ik toen net opgenomen. In augustus heb ik een paar dagen rondgereisd door Nederland om wat vrienden en familie te bezoeken. Dat was heel gezellig, maar na twee dagen was ik zo moe dat ik alleen nog maar naar huis wilde. Deze trip werd dus danig ingekort.

Maar nu ging ik het eindelijk opnieuw proberen! Een paar dagen naar Amsterdam om mijn broer en zijn partner te bezoeken. Omdat ik best wel tegen de treinreis opzag ging mijn moeder gezellig mee. We vertrokken zondagochtend en zijn dinsdagmiddag weer teruggekomen. Op het programma? Eigenlijk niet veel bijzonders: bijpraten, lekker samen (uit) eten en maandag naar het Rijksmuseum.

Dat klinkt misschien als niet veel. Maar een week of zes geleden had ik dit nog niet gekund. Simpelweg het weg zijn uit mijn eigen omgeving en het hebben van een ander ritme kost al zoveel energie! Het was dus een echte overwinning op mezelf.

Zondagochtend ging de wekker al vroeg, want we wilden op tijd in Amsterdam zijn. Na een lekkere lunch bij mijn broer thuis zijn we heerlijk door de stad gaan wandelen. Niets bijzonders, gewoon geveltjes kijken en bij mensen naar binnen gluren.  Het kost niets maar is zo leuk! ‘s Avonds hebben we heerlijk gegeten bij een restaurant aan het IJ. Het concept was dat je meerdere kleine gerechten bestelde die je met elkaar deelde. Als het op was bestelde je een nieuwe ronde. Ik heb echt genoten van het uit eten. Dat doe ik dus nooit meer (te duur), maar nu trakteerde mijn broer heel lief.

Na het eten zijn we nog gaan kijken bij het lichtjes festival. De grachten waren versierd met allerlei verlichte kunstwerken. Echt prachtig!
Maandag zijn we de hele dag in het Rijksmuseum geweest. Dat was een duurder uitje, want de toegang alleen al was €20. Maar wel erg de moeite waard. Mijn broer woont op 500 meter van het museum, dus lunchen hebben we gewoon low-budget thuis gedaan.
Op dinsdag zijn we nog even gaan shoppen in de uitverkoop. Ik ben erg goed geslaagd met een prachtig hardloopjasje dat was afgeprijsd van €100 naar €12. En ik had het nog echt nodig ook!
Al met al was het een geslaagd uitje. Ik heb gemerkt dat ik zo een paar dagen weg weer aan kan, en dat is erg fijn om te weten.  Voor herhaling vatbaar!

Posted in gezond leven | Leave a comment

Depressie

Ik ben al mijn hele volwassen leven geregeld depressief. Alleen wist ik dat niet. Dat klinkt misschien vreemd, maar ik stond er gewoon niet bij stil dat de symptomen die ik had ook een naam hadden. Ik had perioden dat het me erg veel moeite kostte om mijn huis schoon te houden, mijn werk te doen, te sporten. Maar ik dacht dat iedereen dat wel eens had, dat het normaal was om me zo te voelen. De depressies toen waren niet zo diep en ik wist me altijd nog wel te redden op de universiteit en op mijn werk. Pas toen het niet meer hanteerbaar was een jaar of vijf geleden zocht ik hulp.

Maar wat is nu eigenlijk een depressie? De World Health Organisation heeft een prachtig filmpje gemaakt getiteld: “I had a black dog, his name was depression.”

Voor mij is een depressie vooral nergens toe komen. Ik blijf in bed, slaap verschrikkelijk veel, vergeet te douchen, vergeet te eten en hang hele dagen voor Netflix. Mijn concentratie en geheugen zijn heel slecht waardoor ik bijvoorbeeld niet kan lezen. Mijn stemming is down en het leven interesseert me niet meer. Ik laat vriendschappen verwateren omdat het teveel moeite kost om contact te onderhouden. En wat bij mij het vervelendste kenmerk is: ik word suicidaal.

Ondertussen weet ik heel goed wat ik moet doen als ik een depressie aan voel komen. Ik dwing mezelf om op te staan, te douchen en naar buiten te gaan. Ik dwing mezelf om op normale tijden te eten – al is dat wel vaak een kant-en-klaar-maaltijd. Ik slik braaf mijn mediijnen. Ik bel mijn behandelaar om te vertellen dat het niet goed gaat en om mijn verhaal kwijt te kunnen. Helaas zijn deze acties niet altijd toereikend. Als de suicidaliteit te ernstig en te concreet wordt dan is de afspraak dat ik word opgenomen voor mijn eigen veiligheid. Gelukkig kan ik tot nu toe nog altijd goed zelf aangeven wanneer dat nodig is. In de afgelopen 2,5 jaar is dat 6 keer gebeurd.

In het dagelijks taalgebruik wordt het woord depressie gebruikt om allerlei gradaties van een slechte stemming aan te geven. Maar wanneer is er sprake van een echte (‘klinische’) depressie? Volgens de DSM-IV-TR-criteria voor het diagnosticeren van een ernstige depressieve episode moeten één of twee van de volgende elementen aanwezig zijn: Gedeprimeerde stemming (1) of verlies van belangstelling of genoegen (2). Het volstaat om één van deze symptomen te hebben indien het gepaard gaat met minstens vier van de volgende symptomen:

  • Gedeprimeerde stemming gedurende het grootste deel van de dag.
  • Duidelijke daling van belangstelling in aangename activiteiten.
  • Veranderende eetlust en duidelijke gewichtstoename of gewichtsverlies.
  • Verstoord slaappatroon of slapeloosheid of meer slapen dan normaal.
  • Veranderingen in activiteitenniveaus, rusteloosheid of zich beduidend langzamer bewegen dan normaal.
  • Vrijwel alle dagen vermoeidheid of energieverlies.
  • Gevoel van schuld, hulpeloosheid, bezorgdheid, en/of vrees.
  • Verminderde capaciteit om zich te concentreren of besluiten te nemen.
  • Suïcidale gedachten.

Bron: wikipedia

Het moge duidelijk zijn dat een depressie voor iedereen anders is. Maar ik hoop dat deze blogpost je helpt om iets meer te begrijpen van iemand die lijdt aan een depressie!

Posted in bipolaire stoornis | 1 Comment

Kleiner wonen

Een paar jaar geleden woonde ik in een koopwoning in Raamsdonksveer. Het was een ruime eensgezinswoning met vier slaapkamers. Ik deelde het huis met een kat en twee konijnen. Meer dan genoeg ruimte dus

Het nadeel van zoveel ruimte is dat je het ook gaat vullen. De zolder stond vol met klusspullen en electrische apparaten. Ik had een grote studeerkamer/bibliotheek/naaikamer met vier boekenkasten, een logeerkamer voor gasten en een grote en volle vijfdeurs kledingkast. Het was een hele klus om alles een beetje opgeruimd en schoon te houden.

Bovendien moest er geklust worden. Toen ik het huis kocht was er in geen dertig jaar iets aan gedaan. In drie jaar tijd verving ik de keuken, plaatste nieuwe kozijnen met dubbelglas, maakte van het oerwoud een tuin, schilderde de binnenkozijnen en de trappen, enzovoorts. Er leek nooit een eind aan te komen. En hoewel ik alles zelf deed met behulp van een handige vader ging al mijn geld in het huis zitten.

Tijdens een hypomane periode zo’n 3,5 jaar geleden was ik het huis opeens zat. Ik voelde me nog steeds niet thuis in Raamsdonksveer en het opbouwen van een vriendenkring was niet gelukt. Ik was het zat dat ik elke cent in het huis ging zitten. Ik was het zat dat al mijn vrije dagen opgingen aan klussen in plaats van leuke fietsweekendjes en vakanties. In een opwelling belde ik een makelaar en zette ik het huis te koop.

Ik had het huis in slechte staat en op het dieptepunt van de markt gekocht. Daardoor kon ik het nu vrij makkelijk weer verkopen met zelfs een kleine winst. Binnen drie maanden was ik het huis kwijt.

En toen… besloot ik terug te gaan naar mijn roots. Terug naar Zuid-Limburg. Ik ruimde grondig op en trok in bij mijn ouders op zolder. Na een jaar verhuisde ik naar een huurappartementje met tuin, ook met 1 slaapkamer. Een behoorlijke achteruitgang, zouden veel mensen vinden. Maar ik vind het heerlijk om niet meer de verantwoordelijkheid te hebben voor een koophuis. Als er iets kapot is hoef ik maar te bellen en het wordt gerepareerd. En als ik me even kwaad maak kan ik in een uur mijn hele huis gepoetst hebben!

En al die spullen die ik had? Die zijn grotendeels weer verdwenen naar Marktplaats en de kringloopwinkel. Van de vier boekenkasten is er nog eentje over, de rest staat op mijn e-reader of kon weg. Het logeerbed is getransformeerd naar een bedbank in de woonkamer. Alleen mijn berging staat nog vol met gereedschap dat ik niet meer nodig heb, maar waar ik nog geen afstand van kan doen. Misschien toch dit weekend maar eens uit gaan mesten…


Posted in minimaliseren | Leave a comment

Geldzaken

Geld is voor mij nooit een big deal geweest. Ik werkte al jaren part-time i.v.m. mijn gezondheid en omdat ik best een goede baan had verdiende ik daarmee genoeg om (naar mijn standaard) leuk te kunnen leven. Ik had nooit zo’n behoefte aan altijd maar meer, groter en mooier. Maar sparen deed ik niet echt, het meeste geld dat er in kwam ging er ook weer uit.

Toen ik een jaar of 3 geleden mijn huis in Raamsdonksveer verkocht en naar Zuid-Limburg verhuisde (terug naar mijn roots) had ik opeens een leuk spaarpotje. Ik nam me voor om dit geld apart te zetten voor als ik weer een huis wilde kopen. Maar het liep allemaal anders…

In augustus 2016 kreeg ik een zware depressie en kon ik niet meer werken. Na een jaar ziekte zakte mijn inkomen naar 70%. En 70% van part-time, dat was opeens best wel weinig! Het ziek zijn kostte zoveel energie dat ik me er niet toe kon zetten om mijn financien eens goed uit te zoeken. Bovendien gaf ik veel geld uit aan boodschappen: kant-en-klaar-maaltijden, luxe broodjes, McDonalds… En ik deed alles met de auto i.p.v. met de fiets. Alles om het zo makkelijk en fijn mogelijk te maken. En dus teerde ik elke maand in op mijn spaargeld. In augustus 2018 werd ik volledig afgekeurd en het ziet er niet naar uit dat dit snel zal veranderen. 70% werd de nieuwe normaal.

Vorige maand heb ik eindelijk alles eens op een rijtje gezet. Ik bleek recht te hebben op €2000 aan huur- en zorgtoeslag per jaar. Ik heb een boodschappenbudget ingesteld van €50 per week. Een kledingbudget van €25 per maand. En de auto? Na rijp beraad heb ik besloten dat die mag blijven. Met mijn slechte gezondheid is dat toch wel heel fijn. Maar zodra het voorjaar wordt pak ik weer zo veel mogelijk de fiets.

Nu rest me nog maar een ding: me houden aan mijn eigen budgetten! Als ik dat doe zou ik moeten uitkomen en zelfs nog een klein beetje kunnen sparen. Ik houd jullie op de hoogte…

Posted in geld | 2 Comments

2018: Hoge pieken en diepe dalen

Laat ik maar met de deur in huis vallen: 2018 was niet mijn jaar. Op 1 januari was ik al enkele weken opgenomen bij de GGZ i.v.m. een ernstige depressie en suicidale neigingen. Oudejaarsavond bracht ik door op de afdeling met mijn medepatienten. Om 21 uur zetten we de frituurpan aan en bakten we snacks, we zaten een half uurtje bij elkaar en toen ging iedereen naar bed. In dezelfde periode kreeg mijn vader een hersenbloeding. Gelukkig herstelde hij al snel, dat was een grote zorg minder.

Half januari werd ik ontslagen uit de kliniek. Mijn stemming was redelijk en ik wist me weer te redden thuis. Zo ongeveer dan, want mijn ouders hielpen veel, bijvoorbeeld met koken en schoonmaken. Ik zag mijn behandelaar elke twee weken en ook bij de psychiater kwam ik zeer regelmatig. Ik slikte in deze periode veel medicijnen, met als belangrijkste lithium. Alles om maar te zorgen dat het deze keer wel goed zou gaan.

In het voorjaar sloeg mijn stemming om naar hypomaan. Ik was hyper, vol energie en snel geirriteerd. Maar vooral gaf ik heel veel geld uit. Zo melde ik me aan voor een cursus ‘Gezonde voeding’ a €350 terwijl ik nog niet genoeg concentratie had om een gewoon boek te lezen. Onnodig om te zeggen dat het cursusmateriaal nog steeds ongelezen op mijn bureau ligt…

En toen werd het juni. Mijn ouders gingen twee weken op vakantie naar Frankrijk en ik zag erg op tegen de eenzaamheid. Daarnaast was ik uitgeput van weken hyper zijn en samen was dat genoeg voor een nieuwe depressieve en suicidale episode. Ik werd opnieuw opgenomen, maar gelukkig duurde het dit meer maar twee weken.

Van de zomer weet ik weinig meer. Het ging wel aardig. Ik genoot van het mooie weer. Was wel erg moe de hele tijd en sliep veel. Ik probeerde het hardlopen en fietsen weer op te pakken. Mijn stemming was mat maar stabiel en dat vond ik al heel wat! Helaas ging het in oktober toch weer mis. En als het mis gaat, dan gaat het bij mij ook heel snel en heel erg mis. Binnen twee dagen ging ik van ‘wel aardig’ naar ‘compleet suicidaal’. Ik schreef een afscheidsbrief en maakte plannen. Ik kon aan niets anders meer denken. Ik was zo moe, zo uitgeput, zo depressief… Het ging echt niet meer.

Gelukkig (zeg ik nu) lukte het mij om om hulp te vragen. Ik belde mijn behandelaar en kon gelijk terecht. Vriendin D. wilde wel voor de kat zorgen en bracht mij weg naar de GGZ-instelling. Opnieuw was ik opgenomen. De eerste weken van de opname waren heel zwaar. Ik bleef erg suicidaal en werd overgeplaatst naar de gesloten afdeling omdat ik een gevaar was voor mezelf. Een gesloten afdeling klinkt misschien wel heftig, maar ik vond het eigenlijk wel fijn: het was er rustig, er hoefde niets en het personeel was lief en professioneel tegelijk. En hoewel het even duurde kwam ik uiteindelijk toch tot rust. Half november mocht ik weer naar huis.

Tijdens de opname besloten de psychiater en ik om mijn medicatie volledig om te gooien, omdat wat ik slikte duidelijk niet werkte. Sinds half november slik ik Depakine i.p.v. lithium. Heel langzaam begon ik een verschil te bemerken. Mijn stemming werd beter en ik had steeds meer energie en zin om dingen te ondernemen. Nu is het zelfs zo dat ik durf te zeggen dat het redelijk goed gaat. Ik zorg beter voor mezelf, ga naar mijn vrijwilligerswerk, mijn huis is redelijk opgeruimd en ik kook weer een paar keer per week voor mezelf. Om maar een paar dingen te noemen!

De laatste jaarwisseling heb ik dan ook heel anders beleefd! Ik ben hoopvol dat ik nu eindelijk de juiste medicatie slik en dat 2019 een beter en gezonder jaar zal worden. Helaas kan niemand dat garanderen en zal de tijd het moeten leren. Maar voor nu geniet ik van elke goede dag!

Posted in bipolaire stoornis | 2 Comments