Depressie

Ik ben al mijn hele volwassen leven geregeld depressief. Alleen wist ik dat niet. Dat klinkt misschien vreemd, maar ik stond er gewoon niet bij stil dat de symptomen die ik had ook een naam hadden. Ik had perioden dat het me erg veel moeite kostte om mijn huis schoon te houden, mijn werk te doen, te sporten. Maar ik dacht dat iedereen dat wel eens had, dat het normaal was om me zo te voelen. De depressies toen waren niet zo diep en ik wist me altijd nog wel te redden op de universiteit en op mijn werk. Pas toen het niet meer hanteerbaar was een jaar of vijf geleden zocht ik hulp.

Maar wat is nu eigenlijk een depressie? De World Health Organisation heeft een prachtig filmpje gemaakt getiteld: “I had a black dog, his name was depression.”

Voor mij is een depressie vooral nergens toe komen. Ik blijf in bed, slaap verschrikkelijk veel, vergeet te douchen, vergeet te eten en hang hele dagen voor Netflix. Mijn concentratie en geheugen zijn heel slecht waardoor ik bijvoorbeeld niet kan lezen. Mijn stemming is down en het leven interesseert me niet meer. Ik laat vriendschappen verwateren omdat het teveel moeite kost om contact te onderhouden. En wat bij mij het vervelendste kenmerk is: ik word suicidaal.

Ondertussen weet ik heel goed wat ik moet doen als ik een depressie aan voel komen. Ik dwing mezelf om op te staan, te douchen en naar buiten te gaan. Ik dwing mezelf om op normale tijden te eten – al is dat wel vaak een kant-en-klaar-maaltijd. Ik slik braaf mijn mediijnen. Ik bel mijn behandelaar om te vertellen dat het niet goed gaat en om mijn verhaal kwijt te kunnen. Helaas zijn deze acties niet altijd toereikend. Als de suicidaliteit te ernstig en te concreet wordt dan is de afspraak dat ik word opgenomen voor mijn eigen veiligheid. Gelukkig kan ik tot nu toe nog altijd goed zelf aangeven wanneer dat nodig is. In de afgelopen 2,5 jaar is dat 6 keer gebeurd.

In het dagelijks taalgebruik wordt het woord depressie gebruikt om allerlei gradaties van een slechte stemming aan te geven. Maar wanneer is er sprake van een echte (‘klinische’) depressie? Volgens de DSM-IV-TR-criteria voor het diagnosticeren van een ernstige depressieve episode moeten één of twee van de volgende elementen aanwezig zijn: Gedeprimeerde stemming (1) of verlies van belangstelling of genoegen (2). Het volstaat om één van deze symptomen te hebben indien het gepaard gaat met minstens vier van de volgende symptomen:

  • Gedeprimeerde stemming gedurende het grootste deel van de dag.
  • Duidelijke daling van belangstelling in aangename activiteiten.
  • Veranderende eetlust en duidelijke gewichtstoename of gewichtsverlies.
  • Verstoord slaappatroon of slapeloosheid of meer slapen dan normaal.
  • Veranderingen in activiteitenniveaus, rusteloosheid of zich beduidend langzamer bewegen dan normaal.
  • Vrijwel alle dagen vermoeidheid of energieverlies.
  • Gevoel van schuld, hulpeloosheid, bezorgdheid, en/of vrees.
  • Verminderde capaciteit om zich te concentreren of besluiten te nemen.
  • Suïcidale gedachten.

Bron: wikipedia

Het moge duidelijk zijn dat een depressie voor iedereen anders is. Maar ik hoop dat deze blogpost je helpt om iets meer te begrijpen van iemand die lijdt aan een depressie!

Posted in bipolaire stoornis | 1 Comment

Kleiner wonen

Een paar jaar geleden woonde ik in een koopwoning in Raamsdonksveer. Het was een ruime eensgezinswoning met vier slaapkamers. Ik deelde het huis met een kat en twee konijnen. Meer dan genoeg ruimte dus

Het nadeel van zoveel ruimte is dat je het ook gaat vullen. De zolder stond vol met klusspullen en electrische apparaten. Ik had een grote studeerkamer/bibliotheek/naaikamer met vier boekenkasten, een logeerkamer voor gasten en een grote en volle vijfdeurs kledingkast. Het was een hele klus om alles een beetje opgeruimd en schoon te houden.

Bovendien moest er geklust worden. Toen ik het huis kocht was er in geen dertig jaar iets aan gedaan. In drie jaar tijd verving ik de keuken, plaatste nieuwe kozijnen met dubbelglas, maakte van het oerwoud een tuin, schilderde de binnenkozijnen en de trappen, enzovoorts. Er leek nooit een eind aan te komen. En hoewel ik alles zelf deed met behulp van een handige vader ging al mijn geld in het huis zitten.

Tijdens een hypomane periode zo’n 3,5 jaar geleden was ik het huis opeens zat. Ik voelde me nog steeds niet thuis in Raamsdonksveer en het opbouwen van een vriendenkring was niet gelukt. Ik was het zat dat ik elke cent in het huis ging zitten. Ik was het zat dat al mijn vrije dagen opgingen aan klussen in plaats van leuke fietsweekendjes en vakanties. In een opwelling belde ik een makelaar en zette ik het huis te koop.

Ik had het huis in slechte staat en op het dieptepunt van de markt gekocht. Daardoor kon ik het nu vrij makkelijk weer verkopen met zelfs een kleine winst. Binnen drie maanden was ik het huis kwijt.

En toen… besloot ik terug te gaan naar mijn roots. Terug naar Zuid-Limburg. Ik ruimde grondig op en trok in bij mijn ouders op zolder. Na een jaar verhuisde ik naar een huurappartementje met tuin, ook met 1 slaapkamer. Een behoorlijke achteruitgang, zouden veel mensen vinden. Maar ik vind het heerlijk om niet meer de verantwoordelijkheid te hebben voor een koophuis. Als er iets kapot is hoef ik maar te bellen en het wordt gerepareerd. En als ik me even kwaad maak kan ik in een uur mijn hele huis gepoetst hebben!

En al die spullen die ik had? Die zijn grotendeels weer verdwenen naar Marktplaats en de kringloopwinkel. Van de vier boekenkasten is er nog eentje over, de rest staat op mijn e-reader of kon weg. Het logeerbed is getransformeerd naar een bedbank in de woonkamer. Alleen mijn berging staat nog vol met gereedschap dat ik niet meer nodig heb, maar waar ik nog geen afstand van kan doen. Misschien toch dit weekend maar eens uit gaan mesten…


Posted in minimaliseren | Leave a comment

Geldzaken

Geld is voor mij nooit een big deal geweest. Ik werkte al jaren part-time i.v.m. mijn gezondheid en omdat ik best een goede baan had verdiende ik daarmee genoeg om (naar mijn standaard) leuk te kunnen leven. Ik had nooit zo’n behoefte aan altijd maar meer, groter en mooier. Maar sparen deed ik niet echt, het meeste geld dat er in kwam ging er ook weer uit.

Toen ik een jaar of 3 geleden mijn huis in Raamsdonksveer verkocht en naar Zuid-Limburg verhuisde (terug naar mijn roots) had ik opeens een leuk spaarpotje. Ik nam me voor om dit geld apart te zetten voor als ik weer een huis wilde kopen. Maar het liep allemaal anders…

In augustus 2016 kreeg ik een zware depressie en kon ik niet meer werken. Na een jaar ziekte zakte mijn inkomen naar 70%. En 70% van part-time, dat was opeens best wel weinig! Het ziek zijn kostte zoveel energie dat ik me er niet toe kon zetten om mijn financien eens goed uit te zoeken. Bovendien gaf ik veel geld uit aan boodschappen: kant-en-klaar-maaltijden, luxe broodjes, McDonalds… En ik deed alles met de auto i.p.v. met de fiets. Alles om het zo makkelijk en fijn mogelijk te maken. En dus teerde ik elke maand in op mijn spaargeld. In augustus 2018 werd ik volledig afgekeurd en het ziet er niet naar uit dat dit snel zal veranderen. 70% werd de nieuwe normaal.

Vorige maand heb ik eindelijk alles eens op een rijtje gezet. Ik bleek recht te hebben op €2000 aan huur- en zorgtoeslag per jaar. Ik heb een boodschappenbudget ingesteld van €50 per week. Een kledingbudget van €25 per maand. En de auto? Na rijp beraad heb ik besloten dat die mag blijven. Met mijn slechte gezondheid is dat toch wel heel fijn. Maar zodra het voorjaar wordt pak ik weer zo veel mogelijk de fiets.

Nu rest me nog maar een ding: me houden aan mijn eigen budgetten! Als ik dat doe zou ik moeten uitkomen en zelfs nog een klein beetje kunnen sparen. Ik houd jullie op de hoogte…

Posted in geld | 2 Comments

2018: Hoge pieken en diepe dalen

Laat ik maar met de deur in huis vallen: 2018 was niet mijn jaar. Op 1 januari was ik al enkele weken opgenomen bij de GGZ i.v.m. een ernstige depressie en suicidale neigingen. Oudejaarsavond bracht ik door op de afdeling met mijn medepatienten. Om 21 uur zetten we de frituurpan aan en bakten we snacks, we zaten een half uurtje bij elkaar en toen ging iedereen naar bed. In dezelfde periode kreeg mijn vader een hersenbloeding. Gelukkig herstelde hij al snel, dat was een grote zorg minder.

Half januari werd ik ontslagen uit de kliniek. Mijn stemming was redelijk en ik wist me weer te redden thuis. Zo ongeveer dan, want mijn ouders hielpen veel, bijvoorbeeld met koken en schoonmaken. Ik zag mijn behandelaar elke twee weken en ook bij de psychiater kwam ik zeer regelmatig. Ik slikte in deze periode veel medicijnen, met als belangrijkste lithium. Alles om maar te zorgen dat het deze keer wel goed zou gaan.

In het voorjaar sloeg mijn stemming om naar hypomaan. Ik was hyper, vol energie en snel geirriteerd. Maar vooral gaf ik heel veel geld uit. Zo melde ik me aan voor een cursus ‘Gezonde voeding’ a €350 terwijl ik nog niet genoeg concentratie had om een gewoon boek te lezen. Onnodig om te zeggen dat het cursusmateriaal nog steeds ongelezen op mijn bureau ligt…

En toen werd het juni. Mijn ouders gingen twee weken op vakantie naar Frankrijk en ik zag erg op tegen de eenzaamheid. Daarnaast was ik uitgeput van weken hyper zijn en samen was dat genoeg voor een nieuwe depressieve en suicidale episode. Ik werd opnieuw opgenomen, maar gelukkig duurde het dit meer maar twee weken.

Van de zomer weet ik weinig meer. Het ging wel aardig. Ik genoot van het mooie weer. Was wel erg moe de hele tijd en sliep veel. Ik probeerde het hardlopen en fietsen weer op te pakken. Mijn stemming was mat maar stabiel en dat vond ik al heel wat! Helaas ging het in oktober toch weer mis. En als het mis gaat, dan gaat het bij mij ook heel snel en heel erg mis. Binnen twee dagen ging ik van ‘wel aardig’ naar ‘compleet suicidaal’. Ik schreef een afscheidsbrief en maakte plannen. Ik kon aan niets anders meer denken. Ik was zo moe, zo uitgeput, zo depressief… Het ging echt niet meer.

Gelukkig (zeg ik nu) lukte het mij om om hulp te vragen. Ik belde mijn behandelaar en kon gelijk terecht. Vriendin D. wilde wel voor de kat zorgen en bracht mij weg naar de GGZ-instelling. Opnieuw was ik opgenomen. De eerste weken van de opname waren heel zwaar. Ik bleef erg suicidaal en werd overgeplaatst naar de gesloten afdeling omdat ik een gevaar was voor mezelf. Een gesloten afdeling klinkt misschien wel heftig, maar ik vond het eigenlijk wel fijn: het was er rustig, er hoefde niets en het personeel was lief en professioneel tegelijk. En hoewel het even duurde kwam ik uiteindelijk toch tot rust. Half november mocht ik weer naar huis.

Tijdens de opname besloten de psychiater en ik om mijn medicatie volledig om te gooien, omdat wat ik slikte duidelijk niet werkte. Sinds half november slik ik Depakine i.p.v. lithium. Heel langzaam begon ik een verschil te bemerken. Mijn stemming werd beter en ik had steeds meer energie en zin om dingen te ondernemen. Nu is het zelfs zo dat ik durf te zeggen dat het redelijk goed gaat. Ik zorg beter voor mezelf, ga naar mijn vrijwilligerswerk, mijn huis is redelijk opgeruimd en ik kook weer een paar keer per week voor mezelf. Om maar een paar dingen te noemen!

De laatste jaarwisseling heb ik dan ook heel anders beleefd! Ik ben hoopvol dat ik nu eindelijk de juiste medicatie slik en dat 2019 een beter en gezonder jaar zal worden. Helaas kan niemand dat garanderen en zal de tijd het moeten leren. Maar voor nu geniet ik van elke goede dag!

Posted in bipolaire stoornis | 2 Comments

Uitverkoop

Wanneer je inkomen teruggaat van een leuk (maar parttime) inkomen naar 70% daarvan (door ziekte) dan is dat best een aderlating. Ik had dus al in geen eeuwigheid meer kleding gekocht.

Maar ja, na verloop van tijd gaat kleding toch slijten. Bovendien was ik 15 kilo aangekomen door medicijnen en een heleboel paste simpelweg niet meer – heel frustrerend! Er moest dus gewinkeld worden deze uitverkoop. Ik koop eigenlijk alleen in de uitverkoop omdat ik dan duurdere, betere kwaliteit kan kopen voor minder geld. Op mijn verlanglijstje: twee truien en een paar schoenen. Liefst voor niet meer dan €75. Ik kan heel optimistisch zijn als ik daar zin in heb!

Samen met mijn moeder toog ik naar de stad. We zijn allebei snelle shoppers, we weten precies bij welke winkels we meestal slagen en gaan geroutineerd de rekken door. Mijn moeder kent mijn smaak goed en is een goede hulp. Na drie kwartier waren we klaar: twee truien, twee blouses, een winterjas en een paar stevige schoenen. De schade: €225. Oeps…

Het waren allemaal nuttige aankopen, dus op zich kan ik er dan niet mee zitten dat ik over mijn budget heen ga. Alleen heb ik dat geld niet over op mijn betaalrekening. Het moet van mijn spaarrekening komen. En ik had me nog wel zo voorgenomen om in 2019 niet meer in te teren op mijn spaargeld!

Vroeger als student had ik een speciaal potje voor kleding (een doelspaarrekening) en dat werkte wel goed. Ik houd wel van geoormerkt geld, vind het fijn overzichtelijk. Ik heb dus maar gelijk weer een doelspaarrekening geopend voor kleding. Kan ik in de zomeruitverkoop tenminste zonder problemen shoppen!

Posted in geld | Leave a comment

Goede voornemens

Ik ben niet zo van de goede voornemens op 1 januari. Ik begrijp niet helemaal goed waarom je zou wachten tot het nieuwe jaar om een goed voornemen in de praktijk te brengen. Met mijn goede voornemen ben ik dan ook al half december begonnen. Wat het is? Om weer geregeld voor mezelf te gaan koken!

De afgelopen twee jaar lukte dat door ziekte en vermoeidheid vaker niet dan wel. En dus at ik bij mijn ouders, bij een vriendin, plukte ik een kant-en-klaar-maaltijd bij de Appie uit het schap, of bestelde ik iets bij de plaatselijke pizzeria of shoarma-tent. Soms lekker, soms ook niet, soms gezond, vaak ook niet. Maar om vijf uur ‘s middags was ik meestal gewoon te moe.

Wat er nu is veranderd? Ten eerste voel ik me beter, ten tweede ben ik beter gemotiveerd. Want ik moet echt wat gaan afvallen. Door medicijngebruik ben ik in het afgelopen jaar 15 kilo aangekomen en dat voelt echt niet meer goed. De knop moet dus om!

Ik heb bedacht dat het vooral een kwestie van planning is. ‘s Morgens kijken wat ik wil koken en eventuele boodschappen in huis halen. Begin van de middag vast de groente snijden en beginnen met de bereiding. Eind van de middag is het dan zo klaar.

En dus at ik vandaag pasta met zalm, courgette en cherrytomaatjes naar een recept van Rens Kroes. Zo klaar en o zo lekker!

Posted in gezond leven | 1 Comment