Overmoed

Het gaat goed met mij, schreef ik de vorige keer. Heel goed zelfs. Sommige mensen denken dat dit betekent dat ik alles weer kan. Zelf word ik er ook geregeld een beetje overmoedig van. Maar de realiteit is dat het zo goed gaat, omdat ik heel goed rekening hou met mijn grenzen. En de realiteit is ook dat ik nog geregeld heel hard tegen mijn grenzen aanloop.

Neem nou gisteren. Ik moest er op tijd uit, want ik wilde naar de kerk om 10 uur. De wekker ging dus om 9 uur, terwijl ik normaal vaak tot 11 uur slaap. Het was een lange, drukke kerkdienst, omdat er van een aantal ambtsdragers afscheid werd genomen. Na de dienst was er koffiedrinken. Heel gezellig, maar ook heel veel mensen, heel veel gekakel, heel veel prikkels. Om kwart voor twaalf was ik weer thuis, behoorlijk moe.

Ik had anderhalf uur om uit te rusten: poes op schoot, tijdschrift, even niets. Om half twee vertrok ik met twee vriendinnen naar Sittard voor een High Tea. Dat was nog een verlaat verjaardagscadeau. Aangekomen in Sittard bleek het kindercarnaval te zijn en was er nergens een parkeerplaats te vinden. Van dat soort onverwachtse dingen word ik dus heel zenuwachtig. Gelukkig hield vriendin D. het hoofd koel en vonden we na een half uur rondrijden toch een plekje.

Op de markt in Sittard moesten we ons een weg banen door de feestvierende menigte. Ik had me het liefst weer omgekeerd, maar ja, vriendin M. zat al op ons te wachten en we hadden gereserveerd. In het cafe was het gelukkig minder druk. Het lukte om de onrust van me af te zetten en te genieten van de middag. We hebben 2,5 uur zitten bijpraten en zitten snoepen van allerlei heerlijkheden, heel gezellig! Maar wat word ik moe van zoiets! Om half zes was ik weer thuis, helemaal bekaf. Ik kwam tot niets anders meer dan op de bank ploffen voor de tv. Om half negen ben ik naar bed gegaan.

Voor mijn doen was dit een hele drukke dag. Te druk dus eigenlijk. Zolang ik kan uitslapen en maar 1 echte activiteit per dag heb voel ik me een hele pief. Ik doe 2,5 uur rustig vrijwilligerswerk per week en denk dan dat ik best wel weer zou kunnen werken. Ik loop 3 km hard en wil meteen gaan trainen voor een halve marathon. Er schijnt weer een beetje zon in mijn leven en dus word ik overmoedig.

Nou is een klein beetje overmoed niet erg. Het betekent dat ik weer nieuwe dingen durf te proberen. Ik geniet van alles wat ik weer kan vergeleken met een paar maanden geleden. Ik geniet ervan om mijn grenzen te verleggen en stukjes van mijn oude leven terug te krijgen. Maar het blijft balanceren tussen energie en vermoeidheid, tussen ziekte en gezondheid, tussen overmoed en en gezonde uitdaging.

This entry was posted in autisme, bipolaire stoornis, gezond leven. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *