Pieken en dalen

Vorige week schreef ik dat het niet zo goed ging: veel paniek en onrust, helemaal uit balans. Gelukkig lukte het me wel om de jubileumviering van mijn koor te doen. Het werd een feestelijke dienst met heel veel oude bekenden. Dat het zweet me langs mijn rug liep, dat zag niemand. En dat ik toen ik om 14 uur thuiskwam zo moe was dat ik alleen nog maar kon janken, dat gaf ook niet. Ik wist van te voren dat ik ver over mijn grenzen heen zou gaan, maar soms is het dat waard. Het was een geweldige dag en ik heb genoten!

Toen ik een dag later naar mijn behandelaar (GGZ-verpleegkundige) ging, zat ik weer helemaal in paniekmodus. Ik zat hyperventilerend bij haar in de spreekkamer. We waren het er samen wel over eens dat dit geen goede situatie was, dus ze ging meteen overleggen met de psychiater. Vanwege mijn bipolaire stoornis zijn ze altijd bang dat ik opeens doorschiet in depressie of hypomanie. De conclusie was dan ook: twee weken stevige kalmerende medicatie om dit hopelijk snel weer de kop in te drukken. Eigenlijk wil ik deze medicatie nooit, want dan mag ik niet autorijden. Maar goed, het is duidelijk even nodig.

Met de kalmerende medicatie ben ik de week redelijk doorgekomen. Ik kreeg twee goede financiele berichten, altijd leuk! Zo blijk ik recht te hebben op een arbeidsongeschiktheidsuitkering uit Engeland van ongeveer €100/maand, omdat ik daar 12 jaar geleden een jaar gewerkt heb. En omdat dit per augustus 2018 inging kreeg ik in een keer een leuk bedragje! Daar kan ik mooi van op vakantie in mei. En daarnaast bleek ik bij de woningbouwvereniging teveel voorschot te hebben betaald en kreeg ik €175 terug. Daar ga ik volgende week lekker van shoppen voor zomerkleding!

En tenslotte kwam afgelopen donderdag de WMO-meneer van de gemeente Heerlen. Ik had huishoudelijke hulp aangevraagd (zie hier) omdat het me zelf niet lukt om mijn huis bij te houden. Ik was natuurlijk bloednerveus voor het gesprek, maar dat bleek helemaal niet nodig te zijn. Het bleek een hele aardige meneer te zijn die verstand had van psychische ziekten. Bovendien had hij iemand in zijn naaste omgeving met een bipolaire stoornis, dus hij had aan een half woord genoeg. Conclusie was dan ook dat ik 2,5 uur per week hulp krijg: 2 uur huishoudelijke hulp en 30 minuten hulp bij planning (van bijvoorbeeld koken, activiteiten etc.). Wat een opluchting! Ik ben het zo zat om in een vies en rommelig huis te leven! De aanvraag gaat deze week de deur uit en als het goed is heb ik dan binnen een paar weken hulp. Yes!!!

Zondag zou ik in Venlo meedoen aan de Venloop, een hardloopwedstrijd over 5 km. Maar dat leverde van te voren al zoveel stress op dat ik besloten heb niet te gaan. De stress ging niet over het hardlopen – 5 km red ik wel. Het ging om alles er om heen: de reis er naar toe, de drukte van de duizenden deelnemers, het vinden van de bagagetent. Op zo’n moment is alles een grote hobbel. Dat werd hem dus niet. Uiteindelijk ben ik zondag heerlijk een rondje gaan fietsen met mijn moeder en dat was lekker ontspannen.

En nu is het even afwachten hoe het gaat. De kalmerende medicatie helpt wel iets, maar de onrust en paniek zijn nog niet weg. Ik verwacht dan ook nog niet dat ik er vrijdag al mee mag stoppen. Nadeel is dat ik er suf van word en dat ik daarom maar tot weinig dingen kom. En dat maakt me dan weer bang dat er een nieuwe depressie aan zit te komen. Ik heb me dus wel eens beter gevoeld.

This entry was posted in autisme, bipolaire stoornis, geld. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *