Kwetsbaarheid

Ik was de laatste weken al wat onrustiger en nerveuzer, al kon ik er niet echt de vinger op leggen waar dat door kwam. Wat niet hielp was dat ik slaapmedicatie aan het afbouwen was en daardoor zo’n drie keer per nacht ging slaapwandelen. Slaapwandelen doe ik al mijn hele leven op momenten dat ik erg druk of onrustig ben. De afgelopen jaren heb ik nauwelijks geslaapwandeld omdat dit werd onderdrukt door de slaappillen. Maar nu kwam het dus in volle hevigheid terug. En als ik slaapwandel schrik ik vervolgens altijd in paniek wakker, omdat ik niet weet waar ik ben. Zo werd ik vorige week een keer wakker toen ik uit het raam van mijn slaapkamer aan het klimmen was… Niet fijn! Na overleg met de psychiater slik ik nu weer de oude dosering slaappillen en slaap ik weer lekker.

Helaas was dat niet genoeg om te voorkomen dat de onrust deze week opliep tot een hoop angst en paniek. Maandagochtend zag ik al snel op Twitter het nieuws langskomen van de aanslag in Utrecht. Ik zette de tv aan en kwam terecht in een extra journaaluitzending waar woorden vielen als “terroristische aanslag”, “doden” en “gewonden”. En ik weet nog steeds niet waarom, maar dat nieuws kwam keihard binnen. Binnen no-time zat ik hyperventilerend op de bank met een flinke paniekaanval. Zelfs nu ik dit schrijf word ik al weer zenuwachtig. Gelukkig weet ik wat ik moet doen bij een paniekaanval: afleiding zoeken. En dus heb ik mijn moeder gebeld en zijn we samen Friends gaan kijken. Even geen nieuws. De rest van de dag bleven angst en paniek de boventoon voeren. Aan de ene kant wilde ik het nieuws volgen, aan de andere kant merkte ik hoe slecht het me bekwam. Uiteindelijk ben ik maar het gezelschap van familie en vrienden gaan opzoeken. Dat werkte nog het beste.

Tja, zo kwetsbaar ben ik dus nog. En het probleem is: als ik eenmaal uit balans ben, heb ik die balans niet zomaar weer teruggevonden. Woensdagochtend kreeg ik in de wachtkamer bij de huisarts opnieuw een kleine paniekaanval. Ik moest lang wachten en daar word ik altijd nerveus van. Woensdagavond kwamen de eerste exit-polls van de verkiezingen binnenrollen en toen dreigde ik weer in paniek te raken. Gelukkig kon ik toen wel bedenken dat ik gewoon zowel de tv als mijn telefoon uit moest zetten en moest gaan slapen. Het verkiezingsnieuws zou er donderdag ook nog wel zijn

Nu is het donderdag. Ik hoop dat de rust de komende dagen weer een beetje terugkeert, want zondag is een belangrijke dag. Dan leid ik voor het eerst in 2,5 jaar weer een kerkdienst. Het is het 25-jarig jubileum van mijn koor SamSam en ik mag zowel de dienst leiden als meezingen. Heel erg leuk, maar ook heel erg spannend. De dienst is tot in de puntjes voorbereid, dus daar zal het niet aan liggen. Maar ik hoop vooral dat ik er zondag ook van kan genieten!

Kwetsbaarheid, het overvalt me zomaar. In weken zoals deze heb ik er mijn handen vol aan om op de been te blijven. Daar gaat al mijn energie in zitten. Die psychische kwetsbaarheid raak ik waarschijnlijk nooit meer helemaal kwijt. Daarom is het ook zo moeilijk om bijvoorbeeld weer aan het werk te gaan. Want de ene week is de andere niet, de ene dag is de andere niet.

This entry was posted in autisme, bipolaire stoornis. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *