Kwaliteit van leven

In de vorige blogpost hebben jullie al kunnen lezen dat het niet zo goed met me ging. Ik had veel last van onrust en paniek en was bang dat dit (door mijn bipolaire stoornis) zou omslaan in een depressie. Helaas gebeurde dat ook. Gelukkig had ik vrijdag nog een consult bij mijn GGZ-verpleegkundige en konden we alle opties doorspreken. Grote probleem bij mij is dat ik bij een depressie meestal binnen enkele dagen compleet suicidaal ben en moet worden opgenomen. Er werd dus gelijk een veiligheidsplan in gang gezet. Mijn behandelaar stelde twee opties voor: opname, of 2x daags bezoek van een verpleegkundige. Omdat ik zelf het gevoel had dat mijn depressie nog niet zo heel diep was stelde ik zelf een derde optie voor: logeren bij mijn ouders. Daar heb ik afleiding, (meer) veiligheid en het is een stuk minder ingrijpend dan de GGZ-opties. Daarnaast heeft de GGZ een crisislijn die je 24 uur per dag kan bellen en ik heb beloofd dat ik dat zal doen als de nood hoog is. Hopelijk is het genoeg om het weekend door te komen!

Het ergste van mijn bipolaire stoornis vind ik de onvoorspelbaarheid: je weet dat er je hele leven pieken en dalen zullen zijn, maar nooit hoe hoog en hoe diep, en hoe lang de periodes zullen zijn. Je kunt eigenlijk nooit wat plannen. Afgelopen zondag zou ik meedoen aan een hardloopwedstrijd waar ik al drie maanden voor aan het trainen was, maar op het laatste moment moest ik afhaken omdat de spanning en paniek te groot waren.

Ik ben dan ook veel aan het nadenken over de vraag naar kwaliteit van leven: hoeveel goede periodes moeten er zijn om op te wegen tegen de slechte? Als het een jaar redelijk goed gaat en daarna 2 weken niet, oké, dan kan ik daar goed mee leven. Zelfs als ‘redelijk goed’ in dit geval betekent dat ik niet kan werken, dat ik huishoudelijke hulp nodig heb, dat ik 2 uurtjes vrijwilligerswerk doe, dat ik uren per dag tv kijk omdat de energie me ontbreekt voor wat anders. Dat vind ik redelijk goed. Maar wat als het telkens maar 3 maanden redelijk goed gaat, en dan weer 6 weken heel slecht waarbij een GGZ-opname nodig is. Als het leven zo zwaar is dat uit bed komen al een te grote opgave is. Is er dan nog kwaliteit van leven? Wil ik dan nog leven? Op dit moment – maar ik weet dat dit ook de depressie is die spreekt – neig ik naar een nee. Ben ik dan suicidaal? Nee, op dit moment niet. Ik wil niet leven, maar ik wil ook niet zelf op een gewelddadige manier een einde aan mijn leven maken. Ik volg de discussies rondom euthanasie in de psychiatrie en vraag me af of dat ooit misschien een optie zal zijn. Ik weet het niet.

En dan is er nog de vraag waar is God is in al dit? Ik geloof dat mijn leven door Hem gegeven is. Mag ik het dan ook teruggeven? Kan ik zeggen: genoeg is genoeg? Ook dat is een vraag waar ik nog geen antwoord op heb.

This entry was posted in autisme, bipolaire stoornis. Bookmark the permalink.

One Response to Kwaliteit van leven

  1. MR says:

    Hoi Pien, gegeven dingen mag je niet terug geven. Leven is geen ding, maar je mag en kan het niet terug geven. Het is wat het is en je moet het er mee doen. Ik heb er ook zo over gedacht en begrijp je wel. Gewoon adem blijven halen een diepe zucht en uit kijken naar de leuke dingen. Je had een vakantie geboekt, lees je in en zoek plaatjes op internet v waar je naar toegaat. Ik kan geen toekomst voorspellen, ik weet niet of er een reden is dat we hier op deze aard kloot zijn🤔 en ik vind het ook niet altijd even leuk ( soms verschrikkelijk) maar ik doe het wel ik haal adem elke dag weer. Groetjes en een gezegende zondag🤗 MR

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *