Huishouden

Ik moet iets bekennen: ik ben al mijn hele leven slecht in het huishouden doen. Als puber al was het een ramp om mijn kamer opgeruimd en schoon te houden. Als student stond de afwas huizenhoog op het aanrecht en struikelde ik in mijn kleine studentenkamer over de stapels boeken en post die op de grond lagen. Opruimen deed ik als ik wist dat ik bezoek kreeg, onverwacht bezoek was altijd een beetje pijnlijk. Schoonmaken deed ik pas als ik mijn naam kon schrijven in de laag stof op mijn bureau. Niet handig voor iemand met astma.

Toen ik groter ging wonen werd het opruimen iets makkelijker. Ik had meer opbergruimte en dat maakte het wat overzichtelijker, waardoor het minder snel een puinhoop werd. Ik experimenteerde met schoonmaakroosters, maar dat werkte altijd maar een week of twee. Ik kocht een huis met vaatwasser en dat maakte wel een groot verschil. Ik liet de afwas nog steeds opstapelen op het aanrecht, maar als ik me nu even boos maakte dan was de vaatwasser in een paar minuten ingeruimd en de keuken weer leeg.

Zoals jullie waarschijnlijk weten ben ik de afgelopen 2,5 jaar ernstig ziek geweest. Mijn bipolaire stoornis beheerste mijn leven met lange opnames bij de GGZ. Huishouden werd iets dat niet alleen lastig was, maar onmogelijk. Gelukkig heb ik een lieve moeder die geregeld kwam helpen. Samen maakten we dan het huis schoon, ik deed iets simpels als stofzuigen en zij deed de rest. Daar ben ik heel erg dankbaar voor. Maar ze is zelf ook niet zo fit en ik weet dat het haar eigenlijk te veel is.

Eerlijk gezegd had ik er nooit eerder over nagedacht waarom ik het huishouden zo moeilijk vind. Het was gewoon zo. Iedereen heeft wel iets waar ze slecht in zijn, toch? Maar sinds een tijdje weet ik dat ik autisme heb. En mensen met autisme blijken vaak moeite te hebben met het huishouden. Dat is geen onwil of luiheid, het is echt niet kunnen. Door een gebrek aan overzicht beginnen we er maar niet aan. Het was wel een eye-opener om dat te lezen en te horen!

Nu ik dat weet durf en kan ik eindelijk om professionele hulp vragen. Gisteren heb ik lang gebeld met het WMO-loket van de gemeente. De mevrouw die ik sprak dacht dat ik (met mijn bipolaire stoornis en autisme) waarschijnlijk wel in aanmerking kwam voor huishoudelijke hulp. De aanvraag is de deur uit en binnenkort volgt er een keukentafelgesprek waarin gekeken wordt wat ik nodig heb.

Hoe dat voelt? Heel spannend, want het moet eerst nog maar worden goedgekeurd. Het voelt ook als een opluchting dat ik eindelijk om hulp heb gevraagd. En ik voel me een beetje lui. Een deel van mij vind nog steeds dat ik mijn kleine appartementje toch zelf wel moet kunnen schoonmaken. Maar goed, de realiteit is dat dit niet lukt en ik ben het zat om tussen de stofnesten te leven en steeds mijn moeder te moeten vragen. Duimen jullie dus met me mee dat het allemaal gaat lukken?

This entry was posted in autisme, bipolaire stoornis. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *