2018: Hoge pieken en diepe dalen

Laat ik maar met de deur in huis vallen: 2018 was niet mijn jaar. Op 1 januari was ik al enkele weken opgenomen bij de GGZ i.v.m. een ernstige depressie en suicidale neigingen. Oudejaarsavond bracht ik door op de afdeling met mijn medepatienten. Om 21 uur zetten we de frituurpan aan en bakten we snacks, we zaten een half uurtje bij elkaar en toen ging iedereen naar bed. In dezelfde periode kreeg mijn vader een hersenbloeding. Gelukkig herstelde hij al snel, dat was een grote zorg minder.

Half januari werd ik ontslagen uit de kliniek. Mijn stemming was redelijk en ik wist me weer te redden thuis. Zo ongeveer dan, want mijn ouders hielpen veel, bijvoorbeeld met koken en schoonmaken. Ik zag mijn behandelaar elke twee weken en ook bij de psychiater kwam ik zeer regelmatig. Ik slikte in deze periode veel medicijnen, met als belangrijkste lithium. Alles om maar te zorgen dat het deze keer wel goed zou gaan.

In het voorjaar sloeg mijn stemming om naar hypomaan. Ik was hyper, vol energie en snel geirriteerd. Maar vooral gaf ik heel veel geld uit. Zo melde ik me aan voor een cursus ‘Gezonde voeding’ a €350 terwijl ik nog niet genoeg concentratie had om een gewoon boek te lezen. Onnodig om te zeggen dat het cursusmateriaal nog steeds ongelezen op mijn bureau ligt…

En toen werd het juni. Mijn ouders gingen twee weken op vakantie naar Frankrijk en ik zag erg op tegen de eenzaamheid. Daarnaast was ik uitgeput van weken hyper zijn en samen was dat genoeg voor een nieuwe depressieve en suicidale episode. Ik werd opnieuw opgenomen, maar gelukkig duurde het dit meer maar twee weken.

Van de zomer weet ik weinig meer. Het ging wel aardig. Ik genoot van het mooie weer. Was wel erg moe de hele tijd en sliep veel. Ik probeerde het hardlopen en fietsen weer op te pakken. Mijn stemming was mat maar stabiel en dat vond ik al heel wat! Helaas ging het in oktober toch weer mis. En als het mis gaat, dan gaat het bij mij ook heel snel en heel erg mis. Binnen twee dagen ging ik van ‘wel aardig’ naar ‘compleet suicidaal’. Ik schreef een afscheidsbrief en maakte plannen. Ik kon aan niets anders meer denken. Ik was zo moe, zo uitgeput, zo depressief… Het ging echt niet meer.

Gelukkig (zeg ik nu) lukte het mij om om hulp te vragen. Ik belde mijn behandelaar en kon gelijk terecht. Vriendin D. wilde wel voor de kat zorgen en bracht mij weg naar de GGZ-instelling. Opnieuw was ik opgenomen. De eerste weken van de opname waren heel zwaar. Ik bleef erg suicidaal en werd overgeplaatst naar de gesloten afdeling omdat ik een gevaar was voor mezelf. Een gesloten afdeling klinkt misschien wel heftig, maar ik vond het eigenlijk wel fijn: het was er rustig, er hoefde niets en het personeel was lief en professioneel tegelijk. En hoewel het even duurde kwam ik uiteindelijk toch tot rust. Half november mocht ik weer naar huis.

Tijdens de opname besloten de psychiater en ik om mijn medicatie volledig om te gooien, omdat wat ik slikte duidelijk niet werkte. Sinds half november slik ik Depakine i.p.v. lithium. Heel langzaam begon ik een verschil te bemerken. Mijn stemming werd beter en ik had steeds meer energie en zin om dingen te ondernemen. Nu is het zelfs zo dat ik durf te zeggen dat het redelijk goed gaat. Ik zorg beter voor mezelf, ga naar mijn vrijwilligerswerk, mijn huis is redelijk opgeruimd en ik kook weer een paar keer per week voor mezelf. Om maar een paar dingen te noemen!

De laatste jaarwisseling heb ik dan ook heel anders beleefd! Ik ben hoopvol dat ik nu eindelijk de juiste medicatie slik en dat 2019 een beter en gezonder jaar zal worden. Helaas kan niemand dat garanderen en zal de tijd het moeten leren. Maar voor nu geniet ik van elke goede dag!

This entry was posted in bipolaire stoornis. Bookmark the permalink.

2 Responses to 2018: Hoge pieken en diepe dalen

  1. Judith says:

    Trots op je!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *