Maskeren van autisme

Als reactie op mijn vorige post, waarin ik schreef over mijn autisme-diagnose, kreeg ik verschillende reacties van mensen die zeiden nooit wat aan me gemerkt te hebben. En dat waren niet alleen mensen die verder weg van me staan. Ook mijn moeder (die me toch erg goed kent) kan niet zoveel met deze diagnose. Zelf twijfel ik er niet aan dat de diagnose correct is. Ik herken veel (maar niet alles) van wat ik lees over Autisme Spectrum Stoornissen (ASS).

Hoe komt het dan toch dat de diagnose zo laat gesteld is (ik ben 37) en dat het sommige mensen erg verbaast? Ten eerste ben denk ik erg goed in het maskeren van mijn onzekerheid in bijvoorbeeld sociale situaties. Ik heb als kind geleerd wat wenselijk gedrag is en kan dit over het algemeen goed uitvoeren. Maar dat betekent niet dat het vanzelf gaat. Na sociale gelegenheden ben ik altijd erg moe en blij dat ik weer alleen naar mijn eigen huisje kan gaan. Ik ben best een einzelganger en moet er niet aan denken om altijd mensen om mij heen te hebben!

Daarnaast ben ik vrouw. Dat klinkt misschien als een open deur, maar onderzoek wijst uit dat ASS bij vrouwen veel later ontdekt wordt. Decennialang is gedacht dat ASS bij jongens vaker voorkomt dan bij meisjes. Eerst lagen de schattingen op 1 meisje tegenover 8 jongens, later werd dat 1 op vier en nu wordt gedacht het het mogelijk zelfs in gelijke mate voorkomt. Maar meisjes met ASS gedragen zich anders, ze zijn sociaal vaardiger dan jongens en meer naar binnen gekeerd. Jongens uiten hun onmacht en stress eerder luidruchtig of in agressie en krijgen dan ook eerder een diagnose en hulp.

Maar de belangrijkste reden van de diagnose nu is dat ik de afgelopen drie jaar zo heftig ziek was door mijn bipolaire stornis dat ik geen energie meer had om (bewust of onbewust) wenselijk gedrag te vertonen. En dus namen mijn ASS symptomen sterk toe, waardoor een diagnose mogelijk werd. Zo is mijn overgevoeligheid voor prikkels sterk toegenomen en kan ik niet lang in een drukke ruimte zijn (vond ik nooit al echt leuk). Maar ik heb ook last van herhalende bewegingen, wrijven over mijn benen, heen en weer wiebelen. Dat heb ik nooit eerder gedaan, ook niet als kind. En mijn sociale vaardigheden zijn afgenomen, ik heb grote moeite met een gesprek met een onbekende over koetjes en kalfjes.

In het onderzoek, dat uit drie gesprekken bestond, herkende ik veel van mezelf terug. Bij heel veel vragen dacht ik: “Oh ja, dat doe ik ook.” Dat maakte dat de diagnose voor mij niet echt als een verrassing kwam en ik er niet door ondersteboven ben. Wat ik hoop is dat de juiste begeleiding me zal helpen bij problemen waar ik vaak al mijn hele leven tegenaan loop. En dat is pure winst!

This entry was posted in autisme. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *