Een nieuwe diagnose: autisme

In september 2016 kreeg ik de diagnose ‘bipolaire stoornis’. Het was een diagnose die veel verklaarde van de problemen waar ik al jaren tegenaan liep. De stemmingswisselingen, depressies en ‘hyper’ perioden. De burn-out die ik gehad had twee jaar eerder. De moeite die ik had om mijn leven te leiden. De hoop was toen dat met de juiste medicatie en het krijgen van inzicht in mijn ziekte het een stuk beter zou moeten kunnen gaan.

Helaas bleek dat ‘een stuk beter’ een lange zoektocht. Zo is de juiste medicatie vinden een kwestie van uitproberen en bij mij was het niet in een keer raak. We zijn nu 2,5 jaar verder en nu pas lijkt het erop dat ik de voor mij juiste medicatie slik. Bovendien rees het afgelopen jaar het vermoeden bij mijn behandelaars dat er meer aan de hand was. Dat de diagnose van een bipolaire stoornis wel klopte, maar dat het misschien niet het laatste ontbrekende puzzelstukje was.

En dus werd er een uitgebreid psychologisch onderzoek gestart in december 2017. Helaas belandde mijn dossier per ongeluk ergens onderop de stapel en kwam de uitslag pas in juni 2018. Een lijvig onderzoeksrapport over al mijn sterke en zwakke punten. Geen verrassingen eigenlijk, het meeste herkende ik wel. Dat ik talig zeer sterk ben bijvoorbeeld, waardoor ik altijd beter word ingeschat dan ik ben (bijvoorbeeld als het heel slecht gaat en ik moet worden opgenomen). Dat ik sociaal wat minder vaardig ben. En voor het eerst stond het daar: mogelijk autisme. Dat vond ik in eerste instantie vreemd, want autisme is toch iets waar je als kind al mee gediagnosiceerd wordt? Maar dat bleek dus niet zo te zijn, met name bij vrouwen wordt de diagnose vaak gemist en pas op latere leeftijd gesteld.

En dus ging ik opnieuw een onderzoekstraject in, dit keer bij de vakgroep autisme. Door een opname en een wachtlijst startte dit onderzoek pas in december 2018. Maar toen ging het snel, want afgelopen vrijdag kreeg ik al de uitslag. Ik was op zeven gebieden getest en daarvan waren er vijf zonder meer positief en 2 twijfelachtig. Meer dan genoeg om zonder twijfel te zeggen dat ik een Autisme Spectrum Stoornis heb.

Ondertussen zijn we een paar dagen verder. Het nieuws heeft een beetje kunnen bezinken. Enerzijds ben ik er wel van overtuigd dat deze diagnose klopt. Ik hoop dat ik nu een gerichtere behandeling kan krijgen, waardoor ik minder tegen mijn grenzen zal aanlopen. Maar anderzijds baal ik er ook wel van. Weer een ‘labeltje’, weer iets waar ik de rest van mijn leven mee zal moeten dealen. Al is autisme iets waar je mee geboren wordt, dus dat dealen deed ik natuurlijk mijn hele leven al. Ik wist het alleen niet.

Het liefst zou ik meteen met de behandeling beginnen, maar dat gaat helaas niet. Het is de bedoeling dat je start met ‘psycho-educatie’, een cursus van 13 weken over autisme. Maar die begint pas over vier maanden. Ik heb dus zelf maar vast wat boeken over autisme bij volwassenen besteld, kan ik vast gaan studeren! En wat dit verder gaat betekenen in de behandeling van mijn ziek-zijn? Ik weet het niet. Maar ik ben in elk geval weer een stukje wijzer.


This entry was posted in autisme. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *